एकन एक दिवस असा जातो काही काही मनाला खेळवुन ठेवत नाही. मग वीज कडाडली काय किंवा गार झाली काय, मोर सुरांवर थकला काय आणि नाचून मेला काय, ओझ्या खालचं डोकं झिजण्यासाठी मानेवर चेहेऱ्यासकट लावावं लागलं तरी काय? ओल्या सुक्या फुलांच्या स्पर्शानेच काय, पण चिकण्या जाघेंवरून मध जरी वितळले तरी आत काही पाझरत नाही. कोरडा दगड कोरडा रहातो, पाऊस पाण्यान भिझला म्हणून मऊ होत नाही. विटेवर चैतन्याचे अंतरिक्ष, गाभार्याला प्रतिध्वनीचे स्वर, आपले आपण ऐकतो किंवा तुळशीदळाच्या तिखट स्वादाने जिभेचे सुटतात जाळे, रामदासांच्या करुणाष्टकांतून काचेवर खिळलेल्या किंचाळी पलीकडेही डोळ्याच्या खाचांना आंधारचे प्रेम जडले तरीही काही काही होत नाही. स्वतःची पिल्लं खाणाऱ्या मांजराला पळतोय, तुला माणूस म्हणायचं? कुणाच्या प्रेताला कुणाच्याही नावे जाळा त्याच पैश्याने दारू पिऊन स्वतःच्या प्रेताला घरी नेतांना तो तुला वाटेत भेटतो तु त्याच्या गाडीला आणि गांडीला सलाम करतो, आदरभाव दाखवतो, तुला माणूस म्हणायचं? अरे मध...