उन्हाच्या उपासना

 मिठाच्या नागर्नीला मी हात कुणाचे मागु  आणिली कौतुके तुमची विषाच्या पेरणीला.  आत्म्याचे आस्तित्व हलले , ते सोडू लागले माती  सहानभूती ही तुमची जीव फुटला केरसुणीला.

सार -आसार  ३ मी मीठ कणांनी रडलो तेव्हा समुद्र हसला होता, दुःखाला कुरवाळीत बसलो,हा आशय त्याने केला.  आरसे तोडुनी सारे, डबक्यात विसर्जित केले   क्षितिजावर नागडे होऊन, चंद्र नाचला होता.  श्रीकांत नरेंद्र पुराणिक 

काही पांढऱ्या छटा तुझ्या कपाळावर दिसु लागल्या  आणि नजरेत ओढून घेणारे संमोहन उतरू आले.  थोडी विचलित, थोडी विलगता, थोडे गांभार्य, थोडे प्रेम,   छटा होत्या शिशिराच्या, सारेच डोळ्यांत घडू लागले .  चाळीशीच्या धीराने, केवड्याचे अत्तर दरवळू लागले  तुझे रूप दाट गुलकंदाचे, मन प्रसादाचे तांबूल झाले. कुंड्यांमधले, वृन्दावनचे देठन देठ हिरवे झाले,  पाटीवर नाव माझे सुचक, घर तुझे कृतार्थ झाले. चंदनाचे होते कि होते खैराचे वा बाभळीचे  करपलेले तुझे हात घट्ट मळलेले पीठ होते.  मी दुःख रेखाटून कागदाचे फुल झालो  जे भोगले तु, ते वाळवणाचे गीत झाले.  तुझ्या त्वचे खाली इंद्रायणी गुप्त झाली,  मी उकरून काढतो रक्तबीजाच्या ओळी  मनधरीनी करिता ही, उजळतो तुझा रुसवा  ते रुसणेही असते उबदार गुळाची पोळी  मी परिघावर बिंबित अर्थ शोधतो जगण्याचा                         फिरतो बाजार शब्दांचा, पटके बांधून डोक्याशी  तू नसतेस नेटकी साडी, खोचते पदर पोटाशी  हा सुगंध दरवळणारा, असतोच तुझ्...

 जाणिवांचा प्रवास मनाकडून जखमेकडे होतो,  की जखमेकडून मनाकडे आधी जी दिसते आणि मग ऐकू येते,  त्या विजेला हे ठाऊक असेल का ?

सूर्याची किरणे येतात अगदी सरळ रेषेत  अंगणात, गर्भगृहात, आणि डोहात  मृत्यू कसा येतो हे त्यांना विचारावे का ?  कुंठित प्रश्न अडकलेला दर्भात. 

 आलिंगन  तुझे ओठ पलाशच्या टंच पाकळ्या होतात, तेव्हा मी पारंब्यांच्या जाळीतून धनेश उडतांना बघतो.  ध्यान एकाग्र करतो भुवयांमध्ये, चंदनाचा गंध दरवळतो, तुझे केस जाळं पसरल्यागत विखरू लागतात, मी गार भस्म होतो.  तुझ्या काजळाच्या रेषा अजूनच तीक्ष्ण होतात, मला तिमिराच्या कोसेतून मुक्त होणारा नाग दिसतो.  स्वप्नांत कळतं का कधी स्वप्नाचं वेळभान? केवडा विषावर घेरतो, तुझी बोटे छातीवर फिरतात, शिवारावर शिंगरू थबकतो, मी गप्प होतो.  तुझ्या गोऱ्या वक्षाशेजारी निळी हिरवी वेल तप्त होते, उंच फांदीवर बसलेलं जनावरं ढिबक्यांचं टापदिशी खाली येतं.  मी ओंजळ रिकामी करतो, एकटं रेषांचं  झाड बगळ्यांनी भरू लागतं  उबदार तुझ्या श्वासांनी माझे कान हलके होतात, हवेत मारवा स्तिर होतो .