सार -आसार ३
मी मीठ कणांनी रडलो तेव्हा समुद्र हसला होता,
दुःखाला कुरवाळीत बसलो,हा आशय त्याने केला.
आरसे तोडुनी सारे, डबक्यात विसर्जित केले
क्षितिजावर नागडे होऊन, चंद्र नाचला होता.
श्रीकांत नरेंद्र पुराणिक
मिठाच्या नागर्नीला मी हात कुणाचे मागु आणिली कौतुके तुमची विषाच्या पेरणीला. आत्म्याचे आस्तित्व हलले , ते सोडू लागले माती सहानभूती ही तुमची जीव फुटला केरसुणीला.
Comments
Post a Comment