ओशाळ घुम्या रात्री.

एक लाडिक गुलाबी चम्बु
शब्दांना आलेले आकार आवाजांचे पुंजके,
चिऊ काऊ ते हाऊ
वर  कधी कौसल्येचा राम
कधी नाणी तेरी मोरणीको
हे सगळ पांघरूनाच्या तंबूतून घडतंय.

एका महाकाव्याच्या तिसऱ्या पर्वात पाठीवर दणका आणि
"झोप ग आता" चंद्र पर्येंत पोचतंय. तो तरी काय करणार बिच्चारा?

दिवसाच्या चाळणीतून,
बोललेलं, घडलेलं, धावलेल, पाडलेल
सगळच्या सगळं ओवल जातंय
पटकथेच्या अभ्रकी तुकड्यातून
अतिभयानक स्वप्नाच्या गळ्यात.

सगळी रात्र लाथा लाथ
झोपेत खुदकन हसली
मग थोड्यावेळाने पुटपुटली
एव्हडं काय ग ओरडण्यासारख त्यात?

रात्र जेव्हा अधिकच काळी होते गडद कावळ्याच्या पंखासारखी

जळलेल्या भाकरीची किंवा राखेची चव आठवते ओठांना
पावसाळी बुटात दडलेल्या बेडकाचा स्पर्श आठवतो बोटांना.
ओठांवर असत ते मृत्यूच गीत की दीर्घ चुंबनाचा तुरटपणा
शिशिर झोप कि अवास्तव पाण्यात त्वचेवरचा गुळगुळीतपणा. 

कबंधापुरते बरे असते झोपेत आलिंगन. 
कबंधापुरता बारा असतो श्वासांचा वेग. 
कबंधापुरता बारा असतो झिरपणारा घाम. 
कबंधापुरता बारा असतो  पेललेला भार.

त्यापलीकडे मुठी एव्हड्या उंदराला सापांच्या जातींची जाणीव असते अपरंपार
डोळ्यामध्ये खेळणाऱ्या आरश्यांचेही रुततात काच.
जाणिवेची कड बदलता बदलता उशीवारचे डोके खाली सरकते. 
"झोप नुसताच झोप" हे रात्रींचे ब्रीदवाक्य का रे ?

कन्ह्ण्याच्या प्रकारांची अनुक्रमणिका एक पानभर
आणि गुंफण्याच्या अनुक्रमणिकेत गुंत्याचे प्राणपण

हरलेल्या रात्री, छळलेल्या रात्री
कळलेल्या रात्री, मळलेल्या रात्री
घुबडाचे घुम्घुमने घुमन्याच्या रात्री
मांजरांचे आक्रांत ऐकण्याच्या रात्री
लांडग्यांच्या कळपांच्या लढण्याच्या रात्री
रातकिड्याच्या कर्कश्यश्यात कानथीजन्या रात्री
नकार असून होकाराच्या, होकार असून नकाराच्या
कंसा आतल्या कंसाच्या अटी तटी च्या रात्री.

मध्येच आठवतो
इंद्रायणीचा काठ कसा हागून भरवलाय लोकांनी
प्रसादही उष्टा केला शिवलिंगाच्या उंदरांनी.
अत्तराच्या दरवळलेल्या आसमंतात दुर्गान्धाचा काटा उगवतो,
मेंदूच्या गुलाबी पाकळीत घट्ट रुततो
मध्येच विचारतो
श्रापिता मृत्युलोकाच्या उपभोगात ऋणी आहेत काकुळतीच्या रात्री
विटेवर उभा राहून कोण रे बघतो माझ्याकडे ओशाळ घुम्या रात्री.