उत्तर

मी त्याला बघितलं तेव्हा वाटलं
ह्यात जगण्यासारखं बरच काही उरलंय .
बहुदा जगण्यातली जिज्ञासा नाहीशी झाली असावी
किंवा प्रज्ञा जागृत झाली असावी. 
हे माझे साधे अनुमान ( निशुल्क ) 
पण अनुमानाने निष्कर्ष कसे काढणार.

तो काचेवर नजरेचे दगड मारतो
सगळं सगळं तोडून समोरच्या उंच मजल्यावर तो निशाणा साधतोय
की समुद्राच्या अगदी मधोमध लाटांवर वार करतोय,
 हे माझे साधे अनुमान ( निशुल्क ) 

तो म्हणाला मी केवळ पार्थिव शरीरासारखा उरलोय,
मी धावणारा दिवस आहे कि न संपणारी रात्र
मी शोधतोय माझी संध्याकाळ किंवा पहाट
हे इतकं अस्पट्ट
बीव्हर झालाय माझा
मांजरीचं तोंड असलेला उंदीर !
मी खोदतो फक्त माती जिथं मातीच उरते अंताला.

मी म्हणालो:-  सांभाळ !

तो गुढग्यांतून वाकण्या आधी सरळ झाला,
तेव्हा अनावर झालेला दोरखंड माझ्याकडे फेकून तो म्हणाला.
तुही मणक्यांच्या जोरावर उभा आहेस अधांतरित
ही आहेका तुझ्या अस्तींची तुझ्यावर निष्ठा?

मी म्हणालो तुझ्या बोलण्याचा काळ चुकतोय
मला आज माझा कळतोय.

तो म्हणाला
बंधाऱ्याच्या पाण्याला शेवाळाची साथ
शिवी घालावी इतकाही... तोंडात उरला नाही काथ.

मी म्हणालो 
बिमा एजंट पेक्षा मी बेरजेचं विचार करतो
वेळ काढून नेतो, जितका नेपोलियन होतो
तितकाच शय्याप्रिय शहीदही होतो.
कविता नकली सिगारेटची गुंडाळी नाही हे जाणतो.
पुरुष असण्याच्या सभ्यतेत लेखणी घुमवतो.
माझ्या महत्वकांक्षा सुंदर जगण्या पेक्षा काही नाही
मला आत्महत्येसाठी लागणार काळीज नाही.

 तो म्हणाला आणि बोलताच राहिला
सर्व कळायला हि प्रारब्द् लागत !
 हे माझे साधे अनुमान ( निशुल्क ) 

प्राण असतो जादूगारांचा भलत्याच पिंजऱ्यात.
जगायचं कुठे ? भोगायचं कुठे ?
जाणिवेच्या खोल विहिरीत अंधाऱ्या
प्राणांचे पिंजरे शोधायचे कुठे.